July 10, 2010

Rok za rokiem...

(download)

Minął rok od końca naszej fantastycznej przygody na południowych wybrzeżach słonecznej Hiszpanii, w zabytkowych murach pięknej Granady. Nie umiem wyrazić tęsknoty, jaką żywię za tym miejscem i za jego niezapomnianymi widokami. W zasadzie coraz częściej przekonuję się, że to nie tęsknota za samą Granadą, ale za wszystkim co się z nią łączyło i po czym zostały wspaniałe wspomnienia i lekkie rozgoryczenie, że nie zrobiłam więcej, że nie zapamiętałam więcej, nie zwiedziłam więcej, nie poznałam więcej, nie kochałam mocniej i że nie sprawiłam, aby czas mijał wolniej, podczas gdy ja mogłabym wkładać więcej momentów i emocji między wskazówki nieubłaganego zegara, z którym przecież walczyć nie ma sensu.

Teraz myślę o samych początkach, o Maladze, o pierwszych fiestach, karaluchach, wycieczkach, Uni, Meksykańczyku z bazooką, zachodzie słońca, o górach (ach, te góry!), o autobusie, o Alcampo (Boże, gdzie moje pieniądze?), o sklepach z ubraniami (bluzka za 2 ojro), o alkoholu (którego nie żałuję ani kropli, nawet pamiętając poranki…), o Santanderze i Movistarze, o cudownym morzu i upalnych dniach, kiedy nic się nie chciało robić… i nic się nie robiło, o telenoweli, w której koleś przez 20 minut mówił, że już idzie i wciąż stał w kuchni, o planach, z których nic nie udało się zrealizować i o wszechobecnej zajebistości, która wówczas roztaczała nad nami opiekę.

Każde słowo na tym blogu traktuję nie tylko jako wspaniałe przypomnienie niesamowitej przygody, ale jako część czegoś, co pozostanie na zawsze, do czego można wrócić, gdy mam zły humor, gdy nic się nie układa czy po prostu kiedy mam ochotę. Zamykam wtedy oczy i wracam właśnie tam – na Pedro Temboury 25, siedzę w dresiku z Ballantinen’sem i jem słodki popcorn. Właśnie wróciłyśmy z Gos ze sklepu i mamy nową pościel. Planujemy założyć barek i co jakiś czas napić się drinka. Plan był świetny, nawet nam się to udało. Nasz barek codziennie składał się z jednego alkoholu i był w stanie przetrwać jakieś 3 godziny.

Potem myślę o locie Katowice – Barcelona – Malaga. Najgorsza podróż życia, dzięki której wiem, że nie ma rzeczy niemożliwych (nie, Gos?). Pamiętam trud, pamiętam jak było ciężko, jak miałam dosyć i chciałam się poddać. Teraz każda cząstka z tych emocji ma wartość, o której wtedy nawet nie marzyłam.

Myślę o wycieczkach, których w końcu, aż tyle nie było, ale udało się je zorganizować, udało się zwiedzić porządny kawałek południa. Cudowne Costa del Sol, fantastyczna Costa Blanca, samojeżdżacy samochód samobójca, mnóstwo śmiechu i mnóstwo słońca. Każdy moment z tych wyjazdów staram się wyjmować z zakamarków pamięci i odświeżać, co jakiś czas, bo ten okres ma wartość wyjątkową.

Potem przypomina mi się szkoła: stołówka, zajęcia, pisanie prac, brak rozumienia podstawowych informacji przekazywanych przez pozytywnie nastawionych nauczycieli, niezbyt długo trwające próby nauki czegokolwiek, kanapki z pastą pomidorową (jak one się nazywały?), piwo w trakcie zajęć, sześć polek na jednym przedmiocie, strach, że ktoś mnie o coś zapyta, prezentacje przed trzydziestoma osobami, mówiąc/czytając coś, czego nie rozumiem do dziś. Jakże inna to była szkoła od tej, którą mamy w Polsce, którą mam teraz?

Myślę też, o ludziach: o Monice, której dziękuję po raz kolejny za wspaniałe przyjęcie, o Marcie i Adze, o Sylwii, Ani, Malwinie, Vanessie, Michale, o znajomych z kursu, o Stefanie i Danielu, o sporej liczbie przypadkowo spotkanych i zapomnianych osób oraz innych, których, wybaczcie nie chce mi się wpisywać ;), ale pamiętam Was! Bo gdyby nie Wy, to ten wyjazd miałby przecież tak zupełnie inny charakter! A przede wszystkim o mojej kochanej Gos :*

Myślę o tym wszystkim nie bez obawy. Czy uda mi się to zapamiętać na zawsze? Ile z tego wyblaknie w pamięci, a ilu wspomnieniom dziurawe jak sitko naczynia umysłu pozwolą umknąć? Ile z tego wyblaknie w promieniach innych zdarzeń, z pewnością ważniejszych? I cieszę się, że miałam okazję doświadczyć tego, bo dziś jestem osobą tak zupełnie inną niż pod koniec sierpnia 2008 roku, gdy wyjeżdżałyśmy. Magiczne chwile zdarzają się tak rzadko! A co dopiero magiczny rok…

Za każdą sekundę, za każdą minutę, za każdą godzinę, za każdy dzień, za wszystko – dziękuję…

June 8, 2009

Costa del Sol (tłum. Piękne Wybrzeże Radośnie Wstającego i Zachodzącego Słońca)

Ostatnimi czasy postanowiłyśmy zobaczyć wreszcie coś więcej niż Granadę, co implikuje fakt, iż należy z niej wyjechać. Z początku kierunek był nieokreślony, niejasny niczym ciemny pokój. Lecz z czasem Słońce pokazało nam, gdzie leżą nasze marzenia, tęsknoty i pragnienia. Wybrzeże Słońcowe. Jako, że jesteśmy dojrzałymi, pewnymi siebie kobietami, postanowiłyśmy wynająć samolot. Okazało się jednak, iż żadna z nas nie wzięła prawa lotu z Polski, więc zadowoliłyśmy się samochodem (dostałyśmy cudownego, granatowego Fordzika Fokusika).

Nasza wycieczka rozpoczęła się dnia 08.05.2009 o godzinie 09.30 rano, gdyż o tej porze opuściłyśmy nasze stałe miejsce zamieszkania na rzecz poszukiwań biura, z którego miałyśmy odebrać samochód. Wydawało się to misją trudną, prawie niemożliwą. Po godzinie biegania w tę i z powrotem, okazało się, że stałyśmy prawie pod biurem. Z lekkim opóźnieniem opuściłyśmy Granadę na 3 dni i ruszyłyśmy szlakiem niezbadanych zakamarków południowej Hiszpanii. Na pierwszy ogień poszła Ronda, gdzie zobaczyłyśmy most, a Wyszomirska pobiła Martę… Ruszyłyśmy dalej. Jadąc krętą drogą trochę szybszego ruchu, którą zjeżdża się w dół do Marbelli, naszym oczom ukazał się las… pięknych widoków, więc postanowiłyśmy zatrzymać się na sekundkę i uwiecznić go. Roześmiane i rozradowane pstrykałyśmy zdjęcia jak głupie przez 10 minut, a gdy zaczęłyśmy wracać w stronę samochodu, zatęsknił on za nami i postanowił rzucić się nam na spotkanie, co spowodowało nasze zdziwienie, następnie pewność, że ktoś go kradnie, później szok, aż na końcu jednak stwierdziłyśmy, że może by go jednak zatrzymać. Szkoda, że Fokusik nie pomyślał, że się sam nie zatrzyma, gdy rozpoczynał swoją wędrówkę w naszą stronę… Ale dzięki naszej bohaterskiej akcji (dziewczyny łapały samochód od przodu, Wyszomirska, próbowała wskoczyć do środka, a Gos próbowała negocjować z Fokusikiem, trzymając go za rękę). Okazało się, że Fokusik woli jak się mocniej postępuje z jego drążkiem i należało zaciągać ręczny do końca.

Na kolejny punkt naszej wyprawy wybrałyśmy Marbellę, w której zatrzymałyśmy się na noc w luksusowej willi należącej do Gos. Z rana zwiedziłyśmy wszystkie muzea, zamki i zabytki, które udało nam się znaleźć.

Następnie pojechałyśmy na Gibraltar. Niestety, ze względu na wiatr i inne trudne warunki atmosferyczne wjazd kolejką na samą górę został uniemożliwiony. W pewnym momencie pojawił się przed nami tajemniczy człowiek, który zaczął roztaczać przed zaskoczonymi polkami wspaniałe wizje wjazdu na Górę Gibraltarską minivanem, czy innym pojazdem. Po pół godzinnej opowieści (gdy w końcu zapytał się czy mówimy po angielsku) zwabione cudownym głosem ów osobnika oraz jego umiejętnościami marketingowymi (obiecał za brak małp zwrot kosztów) Aga i Marta dały się skusić. I mądrze zrobiły. Zobaczyły wszystko, co można zobaczyć, podczas gdy Wu, Gos i Chwastek siedziały w angielskim pubie, gadając z małpami. Odtańczyłyśmy taniec Słońca i chmury rozstąpiły się, umożliwiając dotarcie do naszego drugiego noclegu w luksusowej posiadłości Wu w Torremolinos. Piękne widoki tego miasta zachęciły nas, aby udać się tam na dłuższy wypoczynek w lipcu (nas dwie, z tamtymi już nigdzie, nigdy nie pojedziemy. Pozdrawiamy dziewczyny :D).

Ostatniego dnia wybrałyśmy się do miejscowości Nerja, gdzie zobaczyłyśmy jakieś jaskinie z jakimiś słupami po środku czy coś, ale co najważniejsze poszłyśmy na plażę. Wróciłyśmy o godzinie 22.00 wieczorem.

Dnia 11.05.2009 Wyszomirska miała imieniny, więc rano dostała prezent. Szkoda, że od pani policjantki (której nie pozdrawiamy) i szkoda, że mandat. Jak się okazuje w GRX budują nam metro i po wszystkich ulicach nie można jeździć, gdyż można tam znaleźć znaki zakazu i mandaty. Ostatecznie sprawa zakończyła się dobrze. Wjechałyśmy w kolejny zakaz wjazdu i udało nam się oddać wreszcie nasz cudowny samochód (który owszem pozdrawiamy serdecznie).

In-dżoj fotołs i Pozdro Cziken.

(download)

May 14, 2009

Kolejna produkcja kurczakowa

(download)

Joł!

Dawno nas nie było, bo mamy, jak wiecie, mnóóóstwo zajęć. Piszemy, bo już nam zapchaliście skrzynki odbiorcze prośbami o nowego posta.

W tym odcinku przedstawimy naszą drogę na Uniwerek. Film został wykonany w marcu, ale trochę nam było nie po drodze do komputera. Poza tym konferencja goni konferencję, a pingwiny same się nie uratują. Bejsikli, zbliża się kolejna sresja, więc zakuwamy jak szalone. Za nami już jedna prezentacja wygłoszona w języku HISZPAŃSKIM z przedmiotu makroekonomicznego. Poszło nam cudownie, mimo że troszkę się naćpałyśmy Persenem i Kalmsem, co spowodowało naszą kompletną obojętność na pytania nauczyciela. I na wszystko inne w sumie też… Eni łej (przp. red. tak czy siak) Pan powiedział, że poszło nam świetnie, cytat, ”lepiej niż wielu Hiszpanom”, koniec cytatu. A obecnie rozpoczęłyśmy przygotowania do kolejnego występu, również w języku HISZPAŃSKIM, który to występ odbędzie się dnia pierwszego czerwca roku pańskiego dwa tysiące dziewięć (01.06.09) o godzinie 19.30. Pozwalamy Wam trzymać za nas kciuka. Albo nawet dwa. Jak ktoś ma więcej musi zgłosić się do nas o pisemną zgodę na trzymanie dodatkowego kciuka. Czas oczekiwania na odpowiedź: 10 dni roboczych. Trzymanie kciuka bez pisemnej zgody będzie surowo karane. Taryfikator dostępny na stronie głównej policji (polskiej i hiszpańskiej).

Po tym kompletnie nie chaotycznym, krótkim wstępie zapraszamy na seans. PAMIĘTAJ! Zostaw kino tak, jak je zas(t/r)ałeś! I papier prosimy wrzucać do kosza, bo spłuczka się zapycha.

In-dżoj!

March 28, 2009

Taki sobie post :)

Hmm nie wiem jak zacząć w ogóle, ale od razu z góry piszę, że post jest całkowicie w 100% ode mnie, czyli Oli:P

Chciałam bardzo oficjalnie podziękować QrczaQ'owi

Jesteśmy ze sobą praktycznie 24 godziny na dobę od dnia 21 sierpnia 2008 roku, dla niektórych to jest niemożliwe i dawno by się pozabijali:P

Ja przed wyjazdem zastanawiałam się jak to wyjdzie z nami, bo mimo, że studiowałyśmy razem przez trzy lata, to tak naprawdę zaczęłyśmy się poznawać po rozpoczęciu trzeciego roku. Właściwie to Idze (tak, QrczaQ ma imię... to Iga!) zawdzięczam to, że tu jestem. Hmm a jakby się głębiej zastanowić to Magdzie Augustyn... bo to był jej pomysł z wyjazdem na Erasmusa. Ona namówiła Igę, a Iga mnie ( powiedziała: złóż z nami papiery na Erasmusa, na co ja odpowiedziałam: ok). No niemniej jednak jestem tu i robię to (tekst Igi).

No więc żyjemy tak sobie we dwie i już kilka razy doszłyśmy do wniosku, że idealnie dobrałyśmy się na Erasmusowe partnerki. Oczywiście miałyśmy drobne spięcia, bo to niemożliwe, żeby ich nie mieć, ale już nikt nie pamięta o co poszło i wszystko zostało w przeszłości :) Kończyło się winkiem/ananaskiem/ballanteinsem na zgodę i nie trzeba już było żadnych słów i mogłyśmy dalej wrócić do naszego awesome lajf.

Zostało nam jeszcze 3 miesiące w Granadzie, ale już jak do tej pory zebrało się kilka rzeczy, które będą mi się kojarzyły tylko i wyłącznie z Qrczakiem i Granadą, m.in.:

- Jedzenie gorącej bagietki z Nutellą prosto ze słoika, na ulicy w deszczu (nie musi koniecznie padać)

- seriale, seriale i jeszcze raz seriale:

Alias (zdecydowany numer jeden!) ------> artefakty Lambardiego, dzwięk w słuchawce, którego nie da się opisać, Vaugh gaszący światło (żartowniś...)
How I Met Your Mother ------> awesome, legen...wait for it...dairy, szampan i truskawki,
Desperate Housewives
I inne jakieś

- I'm fucking Matt Damon (albo jak to QrczaQ mówi: Dejmond--> bo się lepiej wymawia), jako kontynuacja: I'm fucking Hannah Montana

- Knock Knock/ Ding Dong

- szampan i truskawki,

- Szwecja: każdy zna historię: Hello I'm from Sweden, my name is Ikea, and this is Nokia!

- Luka, Alicja Majewska

- Huśtawki pod blokiem na placu zabaw, wracając nad ranem z imprez i obgadywanie imprezki,

- porkęj dżął?

- Alcampo!

- niedzielne spotkania przy winku, tapasach, grach, kartach (również z niewiastami z Wrocławia)

- i wiele innych o których teraz nie mogę sobie przypomnieć

Na zawsze zapamiętam niespodziewanki QrczaQa z ostatniego czasu:

wracam sobie po zajęciach, a tu czeka na mnie mega super ekstra przepyszna wspólna kolacyjka!
leżę wczoraj w łóżeczku, czekam na Kurskien, kiedy przyjdzie do mojego łóżeczka na oglądanie 4 serii How I Met Your Mother ( to już jak rytuał!), wchodzi Qrczaczek z winkiem białym, ogromnym talerzem truskawek z Nutellą i świeżego ananaska z cukrem i suprprajs!
urodzinowy Ballentains, książka z przepisami na tapasy (tutaj w tym samym miejscu przypomnę fakt super niespodzianki dziewczyn z Wrocławia---> torcik urodzinowy!)

Także QrczaQ strasznie mocno, gorąco i szczerze dziękuję Ci za wszystko! Za to, że jesteśmy tu we dwie, za Twoje mega przemiłe niespodzianki, za szczerość, za wspólne imprezy, powroty do domu nad ranem w świetnych humorach, za zrozumienie bez słów, za pożyczanie gumek do włosów, które wiecznie gubię, za słownik hiszpańskiego, za to że wreszcie nam się udało gdzieś wyjechać ( ostatnie dwa dni spędziłyśmy na plaży opalając się i kąpiąc w morzu, bo u nas jest bardzo ciepło), za ratowanie z głupich sytuacji na imprezkach i od razu za wszytko co jeszcze przed nami!

Dziękuję:*

(download)

March 19, 2009

Na poważnie (tak się drażnię)

Dawno nas tu nie było, ale to nie jest nasza wina. Tylko wasza! Tak! Dokładnie tak! Zdziwieni?! My też...

Eni łej (przyp.red.: tak czy siak) postanowiłyśmy znowu napisać, mimo że mamy mnóstwo pracy na uczelni i w nocnym klubie (gdzie pracujemy, tak tak...Ronald McDonald już nas nie wspiera finansowo...).

Generalnie to się nic nie dzieje. Nudy jak w polskim filmie. Siedzimy i nic się nie dzieje. No to sobie tak siedzimy. Czasami odwiedzą nas koleżanki... z Polski. Pzdr dziewczyny! Prowadzimy firmę EAzul. tak tak drodzy Państwo: gramy tutaj w Markstrat. Jako zaliczenie przedmiotu, bierzemy udział w grze polegającej na prowadzeniu swojej firmy. Idzie nam znakomicie! Na 12 grup jesteśmy pierwsze! Ale zacznijmy od początku...

POCZĄTEK: przygotowanie do gry

Niedziela. Godzina 16:00. Mieszkanie na Los Kabatos, na El Ursynowie. Ola, Iga, Marta i Agnieszka.

Spotykamy się w bojowych nastrojach. Ubrane w moro, z pomalowanymi twarzami, gniazdami na głowie aby konkurencja nie zauważyła naszych planów co do czer men miting, zasiadamy niczym rycerze okrągłego stołu, przy okrągłym stole.